به نام خدا

در کنگره 60 دستور جلسات کاربردی است، می توانیم از آنها استفاده نماییم . ممکن است کلید سختی ها و مشکلات ما باشند،

شاید برای بعضی از مسافران و همسفران برایشان سوال باشد یعنی چه؟ چه ربطی به درمان اعتیاد دارد؟ زمانی که جلسه شروع می شود، 14 ثانیه سکوت برقرار می شود که از جهل و نادانی خود به خداوند پناه ببریم زیرا همین جهالت باعث شده که افرادی مواد مخدر استفاده کنند، حال خواسته یا ناخواسته فرقی نمی کند اما زمانی که وارد کنگره 60 میشوند و شروع به سفر می کنند و در لژیون قرار می گیرند، اگر طبق قوانین و گفته های راهنما عمل نمایند و در مورد هم لژیونی ها و دیگر افراد کنگره قضاوت نکنند قطعا سفر خوبی خواهند داشت.

 زمانی که در مورد دیگران قضاوت می کنیم باعث می شود انرژیمان از بین برود، انرژی که باید صرف کارهای خودمان از جمله درمان و آموزش شود، قضاوت کردن در مورد انسان ها در ما تخریب ایجاد میکند و آرامش و آسایش ما سلب می شود.

انسان همیشه بر سر دوراهی قرار می گیرد و با اختیار خود راه خویش را انتخاب می کند و در هر جایگاه و مقامی دائما در حال قضاوت می باشد، برای مثال: چرا باید این لباس را بپوشی، چقدر چاق شدی، چرا اینجوری راه می روی و ... مثلی معروف در مورد قضاوت وجود دارد: اگر می خواهی درباره راه رفتن کسی قضاوت کنی کمی با کفش های او راه برو.
 

کسانی که دائما در مورد دیگران قضاوت می کنند در زندگی شخصی هدف و برنامه مشخصی ندارند، حتی قضاوت کردن در مورد فرزندان و همسر باید در حدی باشد که وارد حریم خصوصی آنها نشویم.

قضاوت رابطه مستقیمی با جهالت دارد . قضاوت به معنای حکم کردن و جهالت به معنای ندانستن است . قضاوت کردن بسیار دشوار است و هر کسی نمی تواند قضاوت نماید. کسی می تواند قضاوت کند و حکم صادر نماید که علم و دانش آن را دارد و درس قضاوت را خوانده باشد و مراحلی را پشت سر گذاشته باشد.


 هر چه سطح دانایی بالا باشد ، قضاوت راجع به دیگران پایین تر است، انسان جاهل بیشتر در مورد دیگران قضاوت میکند و در هر کاری دخالت می نماید.


 برای اینکه عقل آدمی بتواند به درستی قضاوت کند، بایستی بداند. گویی قدرت عقل به میزان دانایی اوست، و هر چه دانایی انسان ها در بستر آموزش، تجربه و تفکر افزایش یابد به همان نسبت قدرت تشخیص افزایش میابد و خطا ها در قضاوت ها کم و کمتر می شوند که خود باعث انتخاب های سالم و درست می گردد و به برقراری صلح و آرامش در زندگی، حیات و حیات ها می انجامد.

اما اگر سطح آگاهی، شناخت و معرفت انسان کم باشد به راحتی فریب ظواهر را خورده و مشکلات زیادی برای خود و دیگران بوجود می آورد.

در جهان بینی، مثلث جهالت مقابل مثلث دانایی قرار دارد، مثلث جهالت از سه ضلع تشکیل شده است: ترس، منیت، ناامیدی.
 

کسی که در مورد دیگران قضاوت میکند امکان دارد از ترس، منیت و حتی ناامیدی باشد، گاهی با قضاوت کردن می خواهیم از خود فرار کنیم، نباید در مورد کسی قضاوت کنیم زیرا نمی دانیم زندگی آنها چگونه است و چه بر آنان می گذرد و در چه شرایطی هستند.


ما ظاهر امر را می بینیم و از باطن بی خبریم، بیشتر قضاوت ها در ظاهر است زیرا هر چه چشممان ببیند سریع مورد قضاوت قرار می دهیم، برای لحظه ای تفکر نمی کنیم که شاید اینگونه نباشد که ما می بینیم.
 

جهل در قران کریم 24 بار به کار رفته است، جهل دو بعد دارد، یک مرتبه جهل در برابر علم و در مرتبه بعدی جهل در برابر عقل، یعنی شخص خودش را به جهالت بزند و به علم خود عمل نکند.
 

قضاوت نکنیم تا مورد قضاوت دیگران قرار نگیریم. 

خدایاصدای افکار مرا خاموش کن تاصدای تورا بشنوم آنقدر غرق در قضاوت هستم که فراموش کردم قاضی تویی!!!